در كلاس روزگار درسهاي گونه گونه هست
درس دست يافتن به آب و نان
درس زيستن كنار اين و آن
درس مهر . درس قهر . درس آشنا شدن
درس با سرشك غم ز هم جدا شدن
در كنار اين معلمان و درسها
در كنار نمره هاي صفر و نمره هاي بيست
يك معلم بزرگ نيز در تمام لحظه ها در تمام عمر
در كلاس هست و در كلاس نيست
نام اوست مرگ
و آنچه درس مي دهد زندگيست

خوب سلام به همه دوستان گلم ببخشید که نتونستم عید قربان به روز کنم وبلاگ رو حالا یه شعر که خیلی دوستش دارم رو براتون میذارم و امید وارم که شما هم دوست داشته باشین

درآنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج.دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
زدل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم, دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبار الوده و بی تاب کوبید
در زرین قصر اسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده,در ابری خزیدند
ستونها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
زخاک ره,درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پردهای خوابگاهش
ولی ان پلکهای نقره الود
دریغا,تا سحرگه بسته بودند
سبک.چون گوش ماهی های ساحل
به روی دیدهاش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گرددو بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه خشم
حریر خواب اورا پاره سازد
صدا فریاد میزد از سر درد
به هم کی ریزد این خواب طلایی؟
من اینجا تشنه یک جرعه مهر
تو انجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدای دردمند و محنت الود؟
چو صبح تازه از باز امد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی اسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را میشناسی؟
من اورا دوست دارم دوست دارم

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذّت ببرد...

چه شاعرانه...